Nog meer parken

Hallo allemaal,

De tijd vliegt voorbij, eigenlijk zit ik al de hoofdstad en vlieg ik morgen naar huis, maar jullie hebben nog het één en ander tegoed.

De volgende ochtend verlieten we het hotel om 08.30 uur, jaja we konden uitslapen vandaag.

We bezochten een theeplantage in de buurt van Sahambavy. Verspreid over zo'n 300 hectare vind je hier theeplantages. We kregen een rondleiding en uitleg over het proces. Het is winter, dus er word maar drie dagen per week geplukt, in toptijd van de pluk werken er 250 locals op het terrein. Het proces gaat veelal met oude machines, maar zo gaaf! Ik hou niet alleen van oude stenen, maar ook die oude machines vind ik erg gaaf! Daarna een proeverij van voornamelijk groene en zwarte thee. De groene thee wordt gemaakt van hele jonge blaadjes en de zwarte thee van de wat oudere blaadjes en dan maakt het proces ook nog het verschil in smaak. Natuurlijk thee gekocht, 3 soorten in een mooi zakje. Overigens wordt 80% geëxporteerd, de malagassen zelf zijn geen theedrinkers!

Daarna zijn we doorgereden naar Ranomafana, zo'n 180 km verderop. We zitten nu echt in het regenwoud en het kwam dan ook met bakken uit de lucht. Ik besloot samen met Michelle niet naar de nachtwandeling te gaan, echt geen behoefte om mij kletsnat te laten regenen en vervolgens met natte kleding te zitten, die je door de hoge luchtvochtigheid nooit meer droog krijgt. En daarbij in het donker, natte weg en dat met mijn knie? geen goed plan! Michelle en ik hebben ons prima vermaakt met kokosrum/cola en met wat kaasjes (la vache qui rit) toast en nootjes.

Diegene die wel geweest zijn kwamen echt zeiknat terug. Ze hadden wel een paar nachtdieren gezien.

De volgende ochtend kregen we een rondleiding door het zelfde park, Michelle en Karen bleven in het hotel. Het was weer een pittige wandeling, ontzettend veel trappen met ongelijke treden en behoorlijke hoogteverschillen. Op een gegeven moment wilde mijn knie echt niet meer en ben ik met Maureen en Nambi terug gewandeld. Uiteindelijk hadden wij erg veel geluk, want toen we net in de bus zaten, kwam het weer met bakken naar beneden, de rest was dus weer kletsnat! Daarna door voor de lunch, ik had een soort nasi met een omelet (vegetarisch!), nou dat is me zeer slecht bekomen. Kan me niet heugen dat ik zo beroerd was dat ik zo moest spugen, maar de lunch kwam er in het geheel weer uit, daar ging mijn ontspannen avond in de 'hotspring'! Dus in plaats daarvan een hete douche en mijn bed in.

Gelukkig voelde ik me de andere dag wel weer goed.

De volgende dag hadden we een rit van 280 km voor de boeg met weer veel regen. Na zo'n 100 km werd het weer droog.

We hebben geluncht in Antsirabe, daar hebben we ook een houtwerkplaats bezocht, een oudere man gaf een demonstratie van inlegwerk met verschillende houtsoorten, erg mooi en hij deed het al ruim 45 jaar! Vervolgens nog naar een werkplaats waar met beitels hout werd bewerkt, ja dat vind ik natuurlijk weer erg leuk daarna nog door het dorp gewandeld en wat souvenirs gekocht.

Om 18.00 uur waren we in het hotel, het was er erg koud, maar we hadden een open haard in de kamer, deze laten aansteken en toen werd het toch wel wat aangenamer. Ook in het restaurant was het niet warm.

De volgende dag weer een lange route voor de boeg, om 07.00 uur zaten we in de bus, richting Andasibe. We gaan nu naar het oosten van Madagaskar en wij moeten om er te komen langs de hoofdstad .

Het landschap is weer veranderd, we zien nu weer veel rijstvelden en het maken van bakstenen. Het is ook heuvelachtig en het laatste stuk rijden we echt in de bergen.

Onderweg een stop in Ambatolampy, daar maken ze de bekende aluminium potten die hier veel worden gebruikt, ook maken ze wel souvenirs van aluminium. Het proces was te volgen, alles in de buitenlucht, gelukkig maar. Want zonder enige bescherming voor de werkers dus erg slecht voor hun gezondheid.

Ze sorteren eerst de spullen(afval), dan wordt het aluminium verhit, twee anderen zijn dan al in een bekisting met een mal en zand bezig, daar wordt het aluminium ingegoten en omdat het snel stolt wordt het zand weer weggehaald en hergebruikt, weer anderen vijlen de randen bij en de pot is klaar voor gebruik. Ze zijn uiteraard erg licht. Helaas niet geschikt voor inductie. Nog wat door dit vervuilende stadje gelopen en uiteraard weer wat souvenirs gescoord.

Wat je hier veelal aantreft, is een hoofdstraat smal of een beetje breder en daar zitten dan alle winkeltjes of mensen die hun spulletjes verkopen aan, zeer ongezond met al dat drukke verkeer.

Vervolgens door naar Tana, zo wordt de hoofdstad in de volksmond genoemd, daar in een fast-food restaurant een pizza gegeten, ook omdat we nog een heel stuk voor de boeg hadden.

We hebben zelfs moeten stoppen omdat er een trein aankwam, dit spoor gaat van de hoofdstad naar de grootste kustplaats en haven van het land.

Om 18.45 uur waren we op onze bestemming, over een weg die naar Taomasina gaat waar een haven is, dus het was heel erg druk met containervervoer/vrachtwagens en dat op een tweebaansweg in de bergen waar van alles rijdt en uiteraard het wegdek vol met gaten.

Zo het laatste verslag komt uit Nederland

Groetjes Marjo