Wandelen!

Hallo allemaal,

We rijden nu weg van de kust en gaan richting de regenwouden. Het landschap veranderd langzaam, van woestijnachtig, erg droog en verbrand naar meer beplanting en meer groen. Het lastige is, dat veel van de lage en droge grassen in brand worden gestoken, maar daarbij vliegen ook de enkele bomen die er staan in de fik! In verband met het koken op hout door de mensen die hier wonen zijn er ook al veel bomen gekapt en opgestookt!

De weg(asfalt) is redelijk en hier is nog vrij weinig verkeer, we kunnen dus redelijk doorrijden, wel hebben we eerst nog een lunchpakket opgehaald bij een ander hotel

Onderweg rijden we langs de graven van de 'Mahafaly' groep. Dit zijn grote vierkante graven met daarop gebeeldhouwde palen (Aloalo) genoemd, helaas reden we hier alleen maar langs, ik had er graag even gekeken, maar het tijdschema is strak!

De eerste stop is een korte wandeling door het 'Zombitse National Park', hier nog woestijnlandschap en baobabs. Hier schijnen 80 vogelsoorten te leven, wij hebben er 1 gezien. Verder wel de maki's van Hubbard gezien en verder een kameleon en een gekko. Toch wel mager voor een natuurpark!

Vervolgens reden we langs suikerrietvelden, even verderop was een heel dorp bezig in grote drums rum te stoken, en dat allemaal langs de weg, ook hier zijn we helaas niet gestopt!

In de buurt van een volgend dorp, 'Ilakaka' liggen de saffiermijnen en daar waren allerlei winkeltjes met dure 'edel' stenen en voor de winkeltjes dan ook hele dure auto's! En dus ook een gevaarlijke plek! Echt bizar in dit land.

Om 17.30 uur bij het hotel, zowaar was het nog licht.

De volgende dag een wandeling door het 'Isalo National park'. Dit ligt in de hooglanden van Madagaskar en bestaat uit zandsteen, dat is verweerd en er zijn nu enkele plateaus, canons, kloven en pinakels ontstaan.

Er zijn verschillende circuits te bewandelen. Maureen, Karen en ik deden een 'korte' wandeling, Michelle ging al na 1 km retour met Nambi. Nou eenvoudig was het niet, bloed, zweet en tranen, nou bijna dan! Het was klimmen en klauteren en over smalle richels liepen we naar het einde van de kloof, daar waren twee natuurlijke poelen, eentje zwart(cascade van de Nimfen)en erg koud, de ander helderblauw en een stuk warmer. Je kon er inspringen als je dat wilde, niet gedaan, teveel gedoe met omkleden enzo.

Na een half uur dezelfde weg weer terug, we hadden ook een lunch besteld en daar waren we die ochtend al voorbij gelopen. Het was inmiddels 12.30 uur, maar ik was zo kapot en ik had zoveel last van mijn knie, dat ik maar een paar hapjes van de maaltijd heb gegeten.

Het was wel goed georganiseerd met een buitenkeuken en alles werd vers bereidt. Er waren verschillende maki's te zien, die oa brood of bananen stalen, als er maar iets eetbaars onbeheerd werd achtergelaten! Hilarisch

De andere meiden deden het lange circuit, die kwamen we vlak voor onze lunch tegen, zij moesten dus nog de kloof in naar de poelen! Gelukkig werden wij teruggebracht naar ons hotel en lieten ze ons niet op de anderen te wachten.

Ik dacht lekker te gaan douchen, ging het cijferslot van mijn koffer niet meer open! Ook het resetten lukte niet, uiteindelijk heeft iemand van het hotel hem geforceerd open gekregen. Pffff, maar nu kan hij dus niet meer op slot, dus heb ik weer een 'padlock' nodig, nou ja het is hier allemaal niet zo duur.

's Avonds ook amper gegeten, om 20.00 uur naar bed en bijna 10 uur geslapen! Helemaal KAPOT!

De volgende dag hebben we het 'Anja Park', dit ligt in het 'Andringitra' gebergte bezocht, het is een bosgebied met een meer en de hele gemeenschap zorgt ervoor dat deze bijzondere dieren, de ringstaartmaki's, beschermd worden. Het reservaat is opgericht in 2001, dus nog erg jong! Hier leven een paar groepen ringstaartmaki's waar je heel dichtbij kunt komen, erg leuk. De maki's waren ook erg actief omdat het winter is hier. Hier hebben we ook geluncht.

Daarna in Ambalavao een zijdefabriekje bezocht. Van pop tot sjaal, veelal alles met de hand gedaan. Dit is een bekende streek waar de zijde gemaakt wordt van endemische rupsen, dit betekend dat deze rups alleen in deze streek voorkomt!

Vervolgens reden we naar Fianarantsoa, we bezoeken de bovenstad van de hoofdstad Betsileo deze is in de 19e eeuw gebouwd naar het evenbeeld van Antananarivo. We kregen een korte rondleiding ivm tijdgebrek. Veel klimmen en dalen en het begon te miezeren, dus de weg werd erg glad! niet fijn met een zere knie! Het is ook een beetje vergane glorie.

Vervolgens door naar Sahambavy.

Zo dit was het weer,

Groetjes

Marjo